Update vanuit het ziekenhuis

Gisteren was mijn eerste dag bij de orthopedie en ik kreeg gelijk de gelegenheid om te assisteren bij een operatie. Waar ik vrijdag nog naar een kinderchirurg stond te kijken die heel nauwkeurig en voorzichtig te werk ging en daarbij kleine instrumentaria gebruikte, stond ik nu te assisteren bij een operatie waar het er nogal lomp aan toe ging, terwijl ook hier een kind op de operatietafel lag en wat instrumentaria betreft zou mijn vader met zijn gereedschapskist een heel eind kunnen komen.

Kosova, te dua!

Het is vandaag precies twee jaar geleden dat ik voor het eerst voet op Kosovaarse bodem zette. Ik stapte uit een klein vliegtuig dat zojuist was geland op Prishtina International Airport, liep de trap af, de zon scheen in m'n gezicht en overal waar ik keek zag ik bergen. 

Every day in Kosovo is a surprise

Eén van de dingen die ik hier leer is om niks vooruit te plannen, het heeft namelijk geen enkele zin, de dag loopt hier toch altijd anders dan je vooraf denkt. Gisteren was ook zo'n dag.

Visite!

De tijd vliegt hier voorbij en ik heb amper tijd om een blog te schrijven. Afgelopen vrijdag heb ik gekookt voor vrienden en zijn we wezen stappen. Zaterdag was het alweer vroeg dag, want ik had 24-uurs dienst in het ziekenhuis. En wat is er daarna lekkerder dan een luie zondag in het park doorbrengen.

Het leven in Prishtina na de Ramadan

Bajram (suikerfeest)
Maandag was het dan eindelijk Bajram. 's Ochtends werd ik opgehaald door Egzona om bij hen te komen lunchen. Het is hier een traditie om dan 'mantia' te eten, een soort broodjes gevuld met gehakt en ui. De naam 'mantia' wordt hier overigens ook gebruikt om de buikspieren te benoemen, zoals wij ook wel eens zeggen dat iemand broodjes heeft. De lunch werd vanzelfsprekend afgesloten met gebak.

Ferizaj

Twee weken geleden, tijdens de voorbereidende lesweek, werd ons verteld dat iedereen wel een keer licht in het hoofd werd tijdens een OK en dat je dan maar het beste snel kunt gaan zitten voordat je flauwvalt. Ik dacht toen: "Nah, dat zal wel meevallen". Maar vandaag was het mijn beurt.

Al steeds meer gewend

Ik begin inmiddels aardig te wennen aan hoe het hier reilt en zeilt. De eerste dag dacht ik dat er hier nauwelijks structuur is, maar die is er wel degelijk. Ook hier is er gewoon een artsenoverdracht, grote visite en schrijven ze ontslagbrieven en ik heb gisteren ontdekt waar ik het operatieschema voor de komende week kan vinden.

Foto's operatie

Een paar foto's van een operatie waarbij ik geassisteerd heb. Ze zijn niet heel duidelijk. De vinger onderin op de eerste foto is mijn vinger.

Iftar en 24-uurs shift

Iftar
Het grootste gedeelte van de bevolking in Kosovo is Moslim. Een klein gedeelte daarvan, ongeveer 25%, doet mee aan de Ramadan. Ook mijn gastgezin en een aantal van mijn collega's vasten.

Wat foto's

Vandaag heb ik weinig tijd om te schrijven, maar wil ik jullie toch updaten met wat foto's.